Rakh – Ash Of Body
राख – भस्म शरीराचे | मराठी भयकथा
लेखक :-
श्री .योगेश वसंत बोरसे यांची आगामी कादंबरी { दीर्घ भयकथा }
राख – भस्म शरीराचे |
मराठी भयकथा :- लेखक – श्री . योगेश वसंत बोरसे .
{ १ }
रात्री कवटी फुटली . स्मशान भूमीत आलेली मंडळी काही क्षणात निघून गेली . गेलेली व्यक्ती कशी होती याचं प्रत्येक जण वर्णन करत होता . कुणी चांगलं ,कुणी वाईट . रात्र बरीच झाली होती त्यामुळे कुणी मागे थांबणं शक्य नव्हतं .
तरी सुद्धामागे काही होतं . जे जाणिवांच्या पलीकडचं होतं . आणि ते म्हणजे त्या शरीरातील आत्मा !
त्याची काही इच्छा अपूर्ण राहिली असावी . मोक्ष मिळाला नाही . तो आपल्या जळत्या शरीराकडे बघत राहिला . आपल्या शरीराची होणारी राख रांगोळी हतबल पणे बघण्यापलीकडे तो आत्मा काही करू शकला नाही .
‘ आता ही राख उद्या पाण्याला लावतील . आणि आपलं अस्तित्व संपून जाईल ! मग आपण असेच भटकत राहू ! काय करावं ? कुणाची मदत घ्यावी ? ‘
बराच वेळ गेला . मध्यरात्र झाली .
आणि …. एका व्यक्तीने स्मशानात प्रवेश केला . त्या गरम राखेत हात घातला . कवटीचा काही भाग हातात आला . ती कवटी घेऊन बराच वेळ तो काहीतरी बडबडत राहिला .
” थांब , पुढे काही बोलू नकोस ! ” प्रचंड आवाज दुमदुमला . तसा कधी ही न घाबरणारा तो मांत्रिक भीतीने थरथर करायला लागला .
” कोण ?”
” अरे कोण काय विचारतोस ? ज्याची कवटी हातात घेतलीय तोच मी ! ”
मांत्रिक प्रचंड घाबरला . त्याला हा अनुभव नवीन होता .
” माझं एक काम कर ! “
पुन्हा आवाज आला . नाही म्हणायचं प्रश्नच नव्हता .
” काय करायचं ?”
” मला पुन्हा जिवंत कर ! “
” ते शक्य नाही ! “
” शक्य नाही म्हणूनच सांगतोय कर ! नाही तर इथून मांत्रिक म्हणून परत जाणार नाहीस ! सहस्त्रबुद्धे म्हणून परत जाशील ! “
” कोण सहस्त्रबुद्धे ? “
” तोच ज्याची कवटी घेऊन तू फिरतो आहेस ! ”
मांत्रिकाच्या हातातून कवटी खाली पडली .
” मूर्खा पुन्हा असली चूक करू नकोस . उचल ! लवकर उचल ! “
मांत्रिक यांत्रिक पणे वाकला आणि कवटी पुन्हा हातात घेतली .
” सर्व अस्थी एकत्र कर . “
” पण तुम्ही म्हणता ते मला शक्य नाही ! मी पोटभरू मांत्रिक आहे . कवटी आणि एखादं हाड पाहूनच लोक मला पैसे देतात . त्यावर मी पोट भरतो . “
” मग आता मंत्र काय पुटपुटत होतास ? ” मांत्रिक काही बोलला नाही .
” अरे बोल ! “
” तो मंत्र नव्हता . ” मांत्रिक हळूच म्हणाला .
” मग ?”
” भीती वाटत होती म्हणून देवाचं नांव घेत होतो …. “
काही क्षण शांतता पसरली . आणि नंतर प्रचंड हास्याचा गडगडाट झाला . मांत्रिकाची भीतीने गाळण उडाली .हळू हळू हास्याचा आवाज कमी झाला . आणि त्याजागी एक अद्भुत ध्वनी निनादला ,
” बरं .. बरं … म्हणजे तुला अगोदर ज्ञानवंत करावं लागेल ,मग तू काम करशील . त्यासाठी एकच पर्याय आहे मी तुझ्या शरीरात प्रदेश करतो आणि माझं कार्य पूर्ण करतो . “
” नाही ! मी हे होऊ देणार नाही ! ” मांत्रिक ठाम पणे म्हणाला .
” एकदा तू या शरीराचा ताबा घेतलास की पुन्हा सोडणार नाहीस ! मी तुला बाहेर ही काढू शकणार नाही !”
” तुझ्या घाणेरड्या शरीरात जास्त काळ राहायची माझी इच्छा नाही ! मी असं करतो ,तुझ्या शरीरात प्रवेश करून माझ्या शरीराला नवीन आकार देतो . नवीन रंगरूप देतो . आणि मग त्यात प्रवेश करतो . “
” आणि तसं नाही झालं तर ? “
” का होणार नाही ? हा सहस्त्रबुद्धे कोण होता हे तुला माहित नाही ! म्हणून तू असं बोलतोयस . आणि तुला सांगण्यात मला वेळ घालवायचा नाही . तू जर माझी मदत केलीस तर एवढा पैसे देईन की तुला पुन्हा मांत्रिक बनून पोट भरावं लागणार नाही . बोल तयार आहेस ?”
मांत्रिकाचा नाईलाज झाला .नाही म्हणण्यात अर्थ नव्हता . विद्या अपूर्ण होती आणि पैसा ? तो कधी पुरेसा नव्हताच ! नेहमी दुष्काळ !
‘ याने जर याचा शब्द पाळला तर आयुष्याची चणचण थांबून जाईल . पण याने फसवलं तर ? ‘
उत्तर त्याच्याकडे नव्हतंच . निदान आता तरी नव्हतं .
काही तरी घडलं ! जे समजण्या पलीकडचं होतं . मांत्रिकाला झटका बसला तसा तो खाली कोसळला . बराच वेळ गेला आणि ते मांत्रिकाचे शरीर झोपेतून उठल्या सारखं उठून बसलं .
तो मांत्रिक आता मांत्रिक राहिला नव्हता !
त्याची नजर हालचाल सर्व काही बदललं होतं .
लक्ष्मण सहस्रबुद्धे !
आपल्या शरीराची झालेली राख रांगोळी पाहून लक्ष्मण सहस्रबुद्धे क्षणभर हताश झाले . पण काही क्षण ! हार मानेल तो सहस्रबुद्धे कसला ?
त्यांनी एकदाच फक्त आपल्या कवटीकडे बघितलं ! पुन्हा त्या गरम राखेत हात घालून भराभर मिळतील ती हाडं बाहेर काढू लागले .
‘ काय हे मानवी शरीर ? कुठे कुठे काय काय असतं काय माहित ? एवढ्याने काम होईल ? ‘ खात्री नव्हती . अजिबात नव्हती .
‘ आज चावदस ! उद्या अमावस्या ! काही थोडं फार होईल ते आत्ताच करावं लागेल . ‘
ते खाली ठाण मांडून बसले . पद्मासन घातलं . डोळे बंद केले आणि मंत्रोच्चाराला सुरुवात केली . आणि … अघटित घडलं ! … तो सापळा उभा राहिला आणि पुन्हा कोलमडून पडला . सहस्त्रबुद्धे अस्वस्थ झाले . दोन तीनदा प्रयत्न केला पण यश आलं नाही .
वेळ घालवण्यात अर्थ नव्हता . त्यांनी भराभर आपल्या अस्थी उचलल्या .
‘राख ? राख कशात भरावी ? ‘ आजूबाजूला बघितलं .
मांत्रिकाची झोळी दिसली . ती घेतली आणि भराभर राख त्यात भरायला लागले ,तशी ती कापडी झोळी जळायला लागली . गरम राख ! झोळीतून खाली पडायला लागली . पण नाईलाज होता . जेवढी राहील तेवढी राहील ! ते भरत राहिले लक्ष दिलं नाही !
तोंडाने मंत्रोच्चार सुरूच होते . कदाचित त्याचा परिणाम असावा . झोळी पूर्ण जळाली नाही . जेवढी राहिली तेवढी गुंडाळून स्वारी निघाली !
स्वतःच्या अस्थी ,स्वतःची राख घेऊन सहस्त्रबुद्धे निघाले !
चेहेरा असा होता की हसले तरी कुणाला कळणार नाही !
आणि डोळे असे की कुणी नजर मिळवायची हिम्मत करणार नाही ! त्या स्मशानातुन बाहेर निघाले .चारी बाजूला नजर फिरवली समोर दोन चार कुत्री सोडली तर दुसरी काही हालचाल नव्हती .
शांतता ! चिडीचूप शांतता ! कुत्री ही यांच्याकडे पाहून शांत उभी होती . नजरा नजर झाली . काय संदेश गेला कुणास ठाऊक ? एक काळं कुत्रं त्यांच्या पुढे चालायला लागलं . सहस्त्रबुद्धे त्याच्या मागे !
क्रमशः– …..
लेखक :- श्री .योगेश वसंत बोरसे .
➣➣➣➣➣➣➣
